EyukiZ : MY REAL WORLD

บล็อกนี้ก็ห้าปีแล้วสินะ. . .

*/ปาดน้ำตา

เราจะอยู่ด้วยกันไปนานๆชิมิน้องบล็อก  

note : เคาะสนิม. . . */กร๊องแกร๊ง~

ในเวลาแบบนี้ คนทั่วไปเขากำลังทำอะไรกันอยู่นะ?

นั่นคือคำถามที่ควอนจียงและนักศึกษาวิชาดีไซน์ทั่วโลกต้องถามตัวเองตลอดเวลา. . .

-------------

“โอ๊ย. . .เชี่ยจี ขอให้หมามึงตาย!!!”

ควอนจียงมองแอลจีอารีน่าสีเงินในมือด้วยความตกใจไม่มากก็น้อย เสียงสัญญาณที่ถูกตัดยังสะท้อนก้องในหู ทว่าไม่ได้ทรงพลังเท่ากับคำพูดสุดท้ายก่อนจะจบบทสนทนา

หมามึงตาย

หมามึงตาย

หมามึงตาย!!!

ทงยองเบที่จียงรู้จักเป็นคนใจดี อ่อนโยน เข้าอกเข้าใจ ให้อภัยคนง่าย รักหมา และ เตี้ย. . . เป็นไปไม่ได้ที่มันจะแช่งลูกชายที่น่ารักของเขาในสถานการณ์ปกติ

ด้วยความวิตก เขาถึงกับเดินไปเช็คสวัสดิภาพของลูกหมาตัวเล็กน่ารัก ขนาดกำลังพอฟัดพอเหวี่ยงกับลูกหมูที่บ้านญาติเขาในกวางจู -- หมาหน้าย่นดิ้นขลุกขลักไปมา พยายามขดตัวเข้าหาผ้าห่มลายฟองน้ำเกย์สีเหลืองบาดตา

เมื่อสักครู่นี้เป็นเวลาตีหนึ่งสามสิบหกนาที . . . เขาจำได้ว่ากำลังนั่งหงุดหงิด คิดงานไม่ออกอยู่พักใหญ่ก่อนจะเผลอกดเบอร์โทรศัพท์ของยองเบแล้วโทรออกตามนิสัย กว่าจะรู้ตัวว่าปกติมนุษย์ทั่วไปเขาเข้านอนกันหมดแล้วก็จังหวะที่โดนด่านั่นแหละ

ด้วยความที่ไม่มีอะไรทำ(เพราะยังคิดงานไม่ออก) ร่างโปร่งทรุดตัวลงนั่งหน้าโต๊ะเขียนแบบขนาด A0 มือเรียวหยิบปากกาขึ้นมาเคาะกับผิวกระจกฝ้าของโต๊ะตามความเคยชิน

ตารางเวลาการทำงานที่หนักหน่วงของสาขาวิชาได้ทำให้นาฬิกาชีวิต กลไกร่างกาย รวมไปถึงความสามารถในการคิดเชิงตรรกกะเสื่อมโทรม ถดถอย ผุพัง และย่ำแย่อย่างร้ายกาจ

แย่ขนาดไหน . . .ก็คือมันทำให้เขาลืมไปเสียสนิทว่าคนธรรมดาต้องใช้ชีวิตกันอย่างไร -- คิดแล้วก็รู้สึกผิดต่อเพื่อนที่เพิ่งโดนรบกวนสวัสดิภาพในการนอนมาหมาดๆเมื่อสักครู่

 คือถ้าทำได้ก็อยากจะโทรศัพท์ไปขอโทษเพื่อนอีกสักทีแต่ก็คงเป็นเรื่องที่ชั่วที่สุดเท่าที่มิตรจะพึงปฏิบัติต่อกัน จียงจึงตัดสินใจวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วพยายามรวบรวมสมาธิที่กระจัดกระจายให้เข้ารูปเข้ารอย

อย่างไรก็ตาม. . .อุณหภูมิที่เย็นลงตามเวลาก็ชวนให้เกิดอาการง่วงเหงาหาวนอนขึ้นมาง่ายๆ เด็กหนุ่มเลยตัดสินใจเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำเพื่อไล่ความง่วงอันไม่พึงประสงค์ออกไป. . . 

. . .น้ำอุ่นจัดที่ไหลมาตามท่อชวนให้เกิดความรู้สึกผ่อนคลาย จียงวักน้ำขึ้นล้างหน้าคู่กับสบู่ล้างหน้า soap-free ยี่ห้อดัง พยายามระมัดระวังไม่ให้แขนเสื้อเปียกน้ำ (เพราะนั่นอาจก่อให้เกิดปัญหากับกระดาษเขียนแบบที่แปะอยู่บนโต๊ะได้) -- มือเรียวควานหาผ้าเช็ดหน้าที่แขวนอยู่บนราวก่อนจะเงยหน้ามองตัวเองในกระจก

เป็นปกติที่ใบหน้าของนักเรียนดีไซน์ในช่วงส่งงานจะทรุดโทรมจนเกินพอดี ควอนจียงจ้องเงาสะท้อนในกระจกอย่างหงุดหงิดใจกับใต้ตาดำ และรอยหมองคล้ำจากการจ้องแสงไฟเป็นเวลานานที่เกิดขึ้นมาได้ระยะหนึ่งแล้ว

นี่ขนาดว่าเขาลงทุนไปไถหัวมาเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปกับการดูแลผมแพลตินัมบลอนด์สว่างสดใสพริ้วไหวดุจเส้นไหมจากแคชเมียร์พวกนั้นแล้วนะ!!. . . ทำไมถึงยังได้ดูโทรมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน. . . 

มือขวาที่เริ่มแดงขึ้นนิดหน่อย(อาจเพราะใช้น้ำร้อนเกินไป) วักน้ำอุ่นขึ้นมาล้างหน้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะยกขึ้นลูบซ้ายลูบขวาอย่างพินิจพิเคราะห์-- เขาเคยอ่านจากนิตยสารผู้หญิงที่ขโมยพี่ดามีมาหลายเล่มว่าการใช้น้ำเย็นล้างหน้าในฤดูหนาวเป็นสิ่งไม่ค่อยดี ให้สลับไปใช้น้ำอุ่นบ้างเพื่อให้เลือดไหลเวียน

อันที่จริงมันก็ดูมีเหตุผล เอาจริงๆก็คือจะมีใครทะลึ่งเอามือไปจุ่มน้ำเย็นๆแล้วเอามาล้างหน้าในวันที่ท่อประปามีอุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์องศากันวะ!!

เสียงเตือนเบาๆจากนาฬิกาบอกให้รู้ว่าเวลาสองนาฬิกาได้มาถึงแล้ว และนั่นก็หมายความว่าเขาควรจะต้องกลับไปทำในเรื่องที่ควรทำเสียที

จียงโยนผ้าขนหนูหมาดๆลงไปในตระกร้าผ้าไม้ไผ่สานสำหรับเก็บผ้าขนหนูใต้อ่างล้างหน้า -- ดวงตาเรียวรีเหลือบเช็คใบหน้าตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะก้าวออกจากห้องน้ำเพื่อไปทำงานต่อ

ทว่าวันนี้มีอะไรบางอย่างที่แปลกไปในเงาสะท้อน. . .แปลกมากจนต้องเดินกลับมาซูม 4x อีกครั้งหนึ่งเลยทีเดียว

. . .ไม่มีรอยคล้ำรอบตา ไม่มีร่องรอยแห่งความทรุดโทรม. . .

ควอนจียงยกมือขึ้นแตะกระจกเงาบานโตในห้องน้ำอย่างตื่นตกใจ -- ตัวเขาในกระจกดูแปลกตา การล้างหน้าด้วยน้ำอุ่นมันดีขนาดนี้เชียวหรือนี่!!!!

โครงหน้าคมสวยไม่มีที่ติ จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาคมมีรอยพับสวยเป็นธรรมชาติ และยังมีริมฝีปากบางๆที่เผยอออกนิดหน่อยด้วยความตกตะลึง

ไม่มีตำหนิใดๆบนผิวเรียบลื่น ไม่มีริ้วรอย ไม่มีไฝใต้ตา ไม่มีผมโมฮอกที่เพิ่งไปทำมา ไม่มีรอยเจาะหู. . .

ควอนจียงขมวดคิ้ว ก้มลงไปมองเสื้อยืดลายปรินต์ของดีไซน์เนอร์หน้าใหม่ที่ตัวเองใส่อยู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเงาในกระจกที่สวมสูทผ้าเรียบลื่นเนื้อดี . . .น่าจะเป็นของดิออร์

ที่สำคัญ. . .ไม่มีรอยย่นระหว่างคิ้วแม้เขาจะแน่ใจว่ากำลังใส่แรงเข้าไปที่กล้ามเนื้อหน้าอย่างเต็มความสามารถ ไม่มีแม้แต่เงาของมือที่แตะลงบนกระจก

เอาจริงๆนะ . . . ควอนจียงกำลังแน่ใจ

ว่า

คนในกระจก. . .ไม่ใช่เขาแหง

For Sure!! 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก”

TBC.

footnote: รู้สึกได้ถึงสนิมที่เกาะกุมตามข้อ. . . การที่ไม่ได้เขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอันในช่วงเวลายาวๆที่มันส่งผลจริงๆสินะ TAT

พยายามจะไม่ให้เป็นเรื่องยาว เพราะคนเขียนเองก็สรรหาเวลาปลีกตนออกจากช็อปไม้ ห้องคอม สตูดิโอ (รวมถึงทวิตเตอร์) ได้ยากเหลือเกิน. . .  วอนผู้อ่าน(ที่เราแอบคุ้นหน้าคุ้นตา)มาช่วยกันร่วมลุ้นให้ข้าพเจ้าสามารถเข็นจนจบได้ในเร็ววันด้วยเถิด TwT)y สู้ว ว ว

ฉันขีดฆ่าตัวอักษรนับล้านที่ก่อขึ้นเป็นความฝัน

แล้วเริ่มสรรค์เส้นร่างภาพ

ได้แต่ภาวนาให้ปลายปากกา ช่วยพาฉันไปหาตัวตน

ที่ถูกกำจัดไปพร้อมแผ่นกระดาษไร้ค่า 

---------

erase_.

restart>>_______________________

error {wish=notfound,&# ;dream=notfound; reality=reloaded&action:loop; reset=false_command}

แม้จะรู้สึกปวดใจกับกองกระดาษนับพันแผ่นตรงหน้า

แต่ขยะรีไซเคิลนับพันแผ่นก็ถูกกวาดลงไปในถุงขยะในที่สุด

ไฟแช๊คคุณภาพต่ำสร้างเปลวไฟในเสี้ยววินาที

ลมหายใจถูกปล่อยออกมาเชื่องช้า ก่อนจะหันหลังกลับไปสู่โลกอันน่ารังเกียจ 

ทิ้งให้เปลวไฟช่วยนำพาจินตนาการอันล่วงลับลอยไปสู่ขอบฟ้า

เพราะไม่มีปีก คนจึงเลือกจะโยนความฝันทิ้งเหมือนเศษกระดาษยับย่นบนพื้น

รอยปากกาคือเมล็ดจินตนาการที่เพียรปลูกลงไปในงาน 

หากความจริงที่น่าปวดใจของโลก

คือไม่ใช่ว่าคนที่ทำงานหนักที่สุดจะประสบความสำเร็จ

กระดาษแผ่นสุดท้ายที่ถูกติดลงบนบอร์ดไม้ อาจเป็นงานของใครที่ไม่ได้ใช้ความพยายาม 

--------------------- 

HAPPY BIRTHDAY!!!!!

 wish you a very happy birth anniversary and days =] I love you, ya know?

18 years old,  

there're so many things you've seen and learned in these past years.

since you've come a long way to this point, there're lots of things that wait for you to try, to see, to pass. 

try them, grab the opportunities and enjoy your youth

everything you've experienced whether it's good or bad is what create YOU. 

no matter how hard you have to go through, 

I'm here

I'll be here

so

relax o__< 

BE HAPPY ON YOUR BIRTHDAY, KAYYY?