EyukiZ : MY REAL WORLD

วันนี้อากาศแจ่มใส

นั่นคือสิ่งที่ข้าพเจ้ามาร์กเอาไว้ในใจหลังจากต้องอดทนอยู่กับสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสายในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา

ท้องฟ้าเป็นสีฟ้า ตัดกับก้อนเมฆสีเงินชวนแสบตา

ข้าพเจ้าเดินฝ่าความร้อน(อันเป็นหนึ่งในข้อเสียของการอยู่อย่างแห้งๆปราศจากฝน)ออกไปนั่งปล่อยอารมณ์ศิลปิน สร้างinspirationที่ระเบียงหน้าบ้าน มองต้นไม้ใบหญ้า ดอกไม้นานาพรรณที่ชวนกันออกดอกออกใบร่าเริงจนน่่าหมั่นไส้แล้วก็อดนึกเสียดายไม่ได้. . . ที่วันหนึ่งมนุษย์รุ่นหลังอาจไม่มีวันได้เห็นมัน

เวอร์ซะ. . . ก็แค่ดอกไม้โง่ๆ หายไป 

 พร้อมกับป่า

 พร้อมกับหิมะ

 พร้อมกับฝน

และความหลากหลายทางชีวภาพ

ที่เราไม่มีทางรู้ว่าโลกจะเป็นอย่างไรหากขาดหนึ่งองค์ประกอบในห่วงโซ่อาหาร และสารพัดวงจร ฯลฯ ที่เราทั้งหลาย ทุกคน ทุกสิ่ง ต่างก่อให้เกิดผลกระทบกับทั้งระบบได้ ในระยะยาว (ซึ่งเราคงต้องมาคิดคำนวนดูอีกทีว่าจะยาวแค่ไหน พ้นรุ่นเราไปหรือเปล่า?)

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เกิดขึ้นในขณะที่เรายังมีชีวิตอยู่

มนุษย์เราถูกจู่โจมและครอบงำด้วยข้อมูลข่าวสาร ความจริงและข้อเท็จจริง มากมาย ล้นหลาม จนกลายเป็นความรู้สึกเฉย ชินชา แทนที่ความตระหนัก สำนึก และความรับผิดชอบที่ควรจะพบในจิตใจ

โลกร้อน เขตอากาศเปลี่ยน ไม่เป็นไร No Doubt

เมื่อเทคโนโลยีมันถึงกัน มลภาวะมันก็ Globalization ตามๆกันมา ,, ใครๆเขาก็ตายกัน กลัวอะไร?

ปิดไฟ ปิดน้ำ ปิดแอร์ ทำทำไม? ในเมื่อประเทศมหาอำนาจเขาก็ไม่หยุดปล่อยแก๊ซ  ทำไปก็ไร้ค่า อากาศร้อน น้ำท่วม ทนไม่ไหวก็ตาย-่าหมด ความภาคภูมิใจที่ได้รักษาโลกมันต่างอะไรกับการบำเพ็ญกุศลเพื่อไปเอาบารมีในชาติภพหน้า? ที่คงจะไม่มีเพราะโลกถูกทำลาย สบายไป ไม่ต้องลุ้นจะออกจากนรกกันเลยสำหรับรายที่เผลอผิดพลั้งกันไป

การสร้างความตระหนัก(และความตระหนก ก็สำคัญนะ)ให้กับประชาชน (ไม่ใช่แค่เยาวชน หรือผู้เอี่ยวข้อง) รวมไปถึงการแนะนำ ปลูกฝังจิตสำนึก เป็นสิ่งจำเป็นอย่างเร่งด่วน แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงล้มเหลวอย่างแรงได้ขนาดนี้

ก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่. . . 

ทั้งๆที่โลกเป็นสถานที่ๆเราทุกคนยืนอยู่  ไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นเรา ข้าพเจ้า คุณ พ่อ แม่ พี่ น้อง เพื่อน . . .

และการทำเรื่องเล็กๆน้อยๆ คนละนิดก็สามารถเปลี่ยนอนาคตของได้

ทั้งที่ไม่ต้องใช้ใบขับขี่ ไม่จำเป็นต้องแปลงร่าง ไม่ต้องบิน แล้วยังไม่ต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาดที่ไหน. . . 

แต่ทำไมการทำหน้าที่ในส่วนของตัวเอง เพื่อรักษาที่อยู่ของทุกคนเอาไว้มันถึงยากนัก?

ข้าพเจ้ายังคงนั่งอยู่ที่ระเบียง. . . ชมความงามของธรรมชาติที่นานนักจะมีโอกาสพินิจพิจารณา 

เมื่อพระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า ก็ได้แต่อธิษฐานให้เราทั้งหลายได้มีโอกาสเห็นภาพที่งดงามเหล่านี้ต่อไปตราบนานเท่านาน

โดยปราศจากน้ำท่วม ไอร้อน และUV  

=] สวัสดี

Blog Action Day