ฉันขีดฆ่าตัวอักษรนับล้านที่ก่อขึ้นเป็นความฝัน
แล้วเริ่มสรรค์เส้นร่างภาพ
ได้แต่ภาวนาให้ปลายปากกา ช่วยพาฉันไปหาตัวตน
ที่ถูกกำจัดไปพร้อมแผ่นกระดาษไร้ค่า
---------
erase_.
restart>>_______________________
error {wish=notfound,&# ;dream=notfound; reality=reloaded&action:loop; reset=false_command}
แม้จะรู้สึกปวดใจกับกองกระดาษนับพันแผ่นตรงหน้า
แต่ขยะรีไซเคิลนับพันแผ่นก็ถูกกวาดลงไปในถุงขยะในที่สุด
ไฟแช๊คคุณภาพต่ำสร้างเปลวไฟในเสี้ยววินาที
ลมหายใจถูกปล่อยออกมาเชื่องช้า ก่อนจะหันหลังกลับไปสู่โลกอันน่ารังเกียจ
ทิ้งให้เปลวไฟช่วยนำพาจินตนาการอันล่วงลับลอยไปสู่ขอบฟ้า
เพราะไม่มีปีก คนจึงเลือกจะโยนความฝันทิ้งเหมือนเศษกระดาษยับย่นบนพื้น
รอยปากกาคือเมล็ดจินตนาการที่เพียรปลูกลงไปในงาน
หากความจริงที่น่าปวดใจของโลก
คือไม่ใช่ว่าคนที่ทำงานหนักที่สุดจะประสบความสำเร็จ
กระดาษแผ่นสุดท้ายที่ถูกติดลงบนบอร์ดไม้ อาจเป็นงานของใครที่ไม่ได้ใช้ความพยายาม
---------------------
HAPPY BIRTHDAY!!!!!
wish you a very happy birth anniversary and days =] I love you, ya know?
18 years old,
there're so many things you've seen and learned in these past years.
since you've come a long way to this point, there're lots of things that wait for you to try, to see, to pass.
try them, grab the opportunities and enjoy your youth
everything you've experienced whether it's good or bad is what create YOU.
no matter how hard you have to go through,
I'm here
I'll be here
so
relax o__<
BE HAPPY ON YOUR BIRTHDAY, KAYYY?
:|
:)
:D
I smile when you say you love me, even it's a lie.
I smiled like crazy.
Hey,
I'm sorry I love you. . .
Let me be fooled a little bit longer, okay?
วันนี้อากาศแจ่มใส
นั่นคือสิ่งที่ข้าพเจ้ามาร์กเอาไว้ในใจหลังจากต้องอดทนอยู่กับสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสายในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา
ท้องฟ้าเป็นสีฟ้า ตัดกับก้อนเมฆสีเงินชวนแสบตา
ข้าพเจ้าเดินฝ่าความร้อน(อันเป็นหนึ่งในข้อเสียของการอยู่อย่างแห้งๆปราศจากฝน)ออกไปนั่งปล่อยอารมณ์ศิลปิน สร้างinspirationที่ระเบียงหน้าบ้าน มองต้นไม้ใบหญ้า ดอกไม้นานาพรรณที่ชวนกันออกดอกออกใบร่าเริงจนน่่าหมั่นไส้แล้วก็อดนึกเสียดายไม่ได้. . . ที่วันหนึ่งมนุษย์รุ่นหลังอาจไม่มีวันได้เห็นมัน
เวอร์ซะ. . . ก็แค่ดอกไม้โง่ๆ หายไป
พร้อมกับป่า
พร้อมกับหิมะ
พร้อมกับฝน
และความหลากหลายทางชีวภาพ
ที่เราไม่มีทางรู้ว่าโลกจะเป็นอย่างไรหากขาดหนึ่งองค์ประกอบในห่วงโซ่อาหาร และสารพัดวงจร ฯลฯ ที่เราทั้งหลาย ทุกคน ทุกสิ่ง ต่างก่อให้เกิดผลกระทบกับทั้งระบบได้ ในระยะยาว (ซึ่งเราคงต้องมาคิดคำนวนดูอีกทีว่าจะยาวแค่ไหน พ้นรุ่นเราไปหรือเปล่า?)
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เกิดขึ้นในขณะที่เรายังมีชีวิตอยู่
มนุษย์เราถูกจู่โจมและครอบงำด้วยข้อมูลข่าวสาร ความจริงและข้อเท็จจริง มากมาย ล้นหลาม จนกลายเป็นความรู้สึกเฉย ชินชา แทนที่ความตระหนัก สำนึก และความรับผิดชอบที่ควรจะพบในจิตใจ
โลกร้อน เขตอากาศเปลี่ยน ไม่เป็นไร No Doubt
เมื่อเทคโนโลยีมันถึงกัน มลภาวะมันก็ Globalization ตามๆกันมา ,, ใครๆเขาก็ตายกัน กลัวอะไร?
ปิดไฟ ปิดน้ำ ปิดแอร์ ทำทำไม? ในเมื่อประเทศมหาอำนาจเขาก็ไม่หยุดปล่อยแก๊ซ ทำไปก็ไร้ค่า อากาศร้อน น้ำท่วม ทนไม่ไหวก็ตาย-่าหมด ความภาคภูมิใจที่ได้รักษาโลกมันต่างอะไรกับการบำเพ็ญกุศลเพื่อไปเอาบารมีในชาติภพหน้า? ที่คงจะไม่มีเพราะโลกถูกทำลาย สบายไป ไม่ต้องลุ้นจะออกจากนรกกันเลยสำหรับรายที่เผลอผิดพลั้งกันไป
การสร้างความตระหนัก(และความตระหนก ก็สำคัญนะ)ให้กับประชาชน (ไม่ใช่แค่เยาวชน หรือผู้เอี่ยวข้อง) รวมไปถึงการแนะนำ ปลูกฝังจิตสำนึก เป็นสิ่งจำเป็นอย่างเร่งด่วน แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงล้มเหลวอย่างแรงได้ขนาดนี้
ก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่. . .
ทั้งๆที่โลกเป็นสถานที่ๆเราทุกคนยืนอยู่ ไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นเรา ข้าพเจ้า คุณ พ่อ แม่ พี่ น้อง เพื่อน . . .
และการทำเรื่องเล็กๆน้อยๆ คนละนิดก็สามารถเปลี่ยนอนาคตของได้
ทั้งที่ไม่ต้องใช้ใบขับขี่ ไม่จำเป็นต้องแปลงร่าง ไม่ต้องบิน แล้วยังไม่ต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาดที่ไหน. . .
แต่ทำไมการทำหน้าที่ในส่วนของตัวเอง เพื่อรักษาที่อยู่ของทุกคนเอาไว้มันถึงยากนัก?
ข้าพเจ้ายังคงนั่งอยู่ที่ระเบียง. . . ชมความงามของธรรมชาติที่นานนักจะมีโอกาสพินิจพิจารณา
เมื่อพระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า ก็ได้แต่อธิษฐานให้เราทั้งหลายได้มีโอกาสเห็นภาพที่งดงามเหล่านี้ต่อไปตราบนานเท่านาน
โดยปราศจากน้ำท่วม ไอร้อน และUV
=] สวัสดี
Blog Action Day
